Yolanda legt triatlons af, met een halfzijdige verlamming: ‘Door te bewegen vergeet ik mijn beperking’

02 november 2026

Het verhaal van Yolanda Verberk (55) uit Veghel maakt indruk en wekt verbazing, maar het is bovenal heel inspirerend. Een kerngezonde vrouw die een paar weken na haar vijftigste verjaardag een hersenbloeding krijgt. Ze houdt een halfzijdige verlamming over aan een riskante operatie, begint al snel weer te bewegen en finisht enkele jaren later een triatlon.

Yolanda was sportief, fit en heel actief. Een vrouw in topconditie, midden in haar leven. Maar daar heeft een hersenbloeding geen boodschap aan, zo bleek vlak na haar vijftigste verjaardag. “Het was coronatijd toen ik thuis een digitaal sportlesje gaf. Na 5 minuten voelde ik opeens iets knappen in mijn hoofd. Ik ging nog even door, maar werd toen misselijk en moest braken. Ik stopte en liep naar buiten. Het werd er echter niet beter op.”

Haar man schakelde de ambulance in. De verpleegkundigen deden wat testjes bij Yolanda, maar het leek alweer beter te gaan. Toch moest ze zich voor de zekerheid nog wel even melden bij de huisartsenpost. “Daar ging het van kwaad tot erger. Ik voelde me weer heel slecht. De verpleegkundige van de huisartsenpost had meteen door: dit duidt op een hersenbloeding. Dat bleek later ook uit de MRI. Gelukkig was het al gestopt met bloeden, anders zat ik hier nu niet meer.”

Yolanda had een aneurysma, een verwijding in de wand van een slagader van de hersenen. Als het bloedvat vervolgens scheurt, ontstaat een hersenbloeding. Dat gebeurde dus bij de Veghelse. “Ik moest binnen 24 uur geopereerd worden. Negen van de tien mensen overleven deze operatie niet. De arts heeft mij gered, zo zie ik het. Ik kwam echter wel halfzijdig verlamd uit die operatie.”

Positief gezin
Ze kwam fysiek en mentaal gebroken uit het ziekenhuis. Ze vroeg zich af: wil ik zo wel door? Ze kon niets meer zelfstandig. Niet meer lopen, niet meer praten, niet meer douchen. “Ik wilde op een gegeven moment niet meer verder. Ik lag hele avonden huilend in bed. Mijn twee zoons en man Marco hebben me erdoorheen gesleept. Zij bleven heel positief. Ze hebben me echt gedragen tot waar ik nu ben.”

De revalidatie is ‘een hele weg geweest’, zo omschrijft Yolanda het. Stap voor stap, letterlijk en figuurlijk, ging het beter. “De kleine stapjes worden samen één grote stap.” Blijven bewegen was het devies. Via haar fysiotherapeut kwam ze een jaar na de hersenbloeding in aanraking met de sport framerunnen. Een paralympische atletieksport waarbij je wandelt of hardloopt met een speciaal loopframe. “Dat heeft een groot voorwiel en twee achterwielen, een borststeun en een stuur, waarmee je zelf kunt wandelen, hardlopen of zelfs sprinten. De eerste keer was ik na twee rondjes al helemaal kapot. Mijn conditie was weg. Maar ik vond het wel inspirerend dat ik iets kon doen ondanks mijn verlamming en zette door.”

Frame via Uniek Sporten
Ze kon in eerste instantie een frame lenen via Uniek Sporten. Toen ze in 2023 bij een wedstrijd over 800 meter in Denemarken een bronzen medaille won, kocht ze een eigen frame. Op een inspiratiedag voor framerunners leerde ze haar huidige loopmaatje Mireille kennen. Zij heeft een spierziekte. Ze motiveren elkaar, pushen elkaar. “We hebben ook wedstrijden afgelegd. Laatst fietsten we nog de Elfstedentocht. Ik ga geen uitdaging uit de weg.”

En daarmee bedoelt ze echt geen enkele uitdaging. Zo klinkt een triatlon met een halfzijdige verlamming tamelijk onmogelijk. Voor Yolanda bestaat dat woord echter niet. “Ik moest leren zwemmen, in een zwembad met een helling en tillift. Na een jaar was ik klaar voor de triatlon. Ik was de enige deelnemer met een beperking, maar de organisatie was heel open en behulpzaam. Marco ging mee, hielp mij in en uit het water, zette me op mijn driewieler voor het fietsen en op mijn frame voor het lopen. Het ging mij niet om de tijd, maar om het meedoen. Ik had een heerlijke tijd. Iedereen klapte en juichte toen ik over de finish kwam. Ik heb echt genoten.” Een paar maanden later deed ze mee aan haar tweede triatlon. “Sporten geeft me heel veel vrijheid. Het is heerlijk om te voelen dat ik vooruitkom en niet alleen op een stoel zit.”

Uitdagingen aangaan
Zoals gezegd gaat Yolanda geen uitdaging uit de weg. En dat geldt niet alleen voor sportieve uitdagingen. “Voor mijn hersenbloeding was ik mondhygiënist, maar ik werd volledig afgekeurd. De hele dag thuiszitten is echter niks voor mij. Ik belde een vriend op die een eigen orthodontiepraktijk heeft. Ik vroeg aan hem of ik iets kon doen als vrijwilliger. ‘Ja, dat kon wel’, antwoordde hij al snel. Ik kreeg een plekje achter de balie, waar ik dus de hele dag met mensen moest praten, instructies moest geven en moest bellen. Dat vond ik in het begin heel spannend, want ik kon na de operatie helemaal niet meer praten. Maar door die uitdaging aan te gaan en met hulp van de logopedist gaat dat nu heel goed.”

Yolanda hoopt anderen te inspireren om ook in beweging te komen. “Probeer het gewoon. Als het niet gaat, dan geeft het ook niet. Er hangt niets van af. Ik heb gemerkt dat ik stapjes in mijn herstel heb gezet door in beweging te komen en te blijven. Ik ben sterker in mijn rug, benen en armen geworden. Ik heb minder evenwichtsproblemen en ben minder stram en stijf. Het geeft me daarnaast voldoening en vrijheid, juist als het zwaar is geweest voel ik dat. Ik bereik dingen waarvan ik dacht dat ik ze nooit zou kunnen bereiken. Ten slotte helpt bewegen me om mijn beperking te vergeten. We komen allemaal als sporters over de streep. Dat voelt steeds weer als een overwinning.”

Kom ook in beweging en neem contact op
Heb jij ook vragen over sporten en bewegen met een beperking of chronische aandoening? D beweegcoaches van Uniek Sporten Brabant kunnen jou gratis hulp en begeleidig bieden. Neem contact op met de beweegcoach bij jou in de buurt en kom in beweging!